گاهی کمر در می تواند آنقدر شدید باشد که با انجام هر کاری – از بلند کردن یک جسم سنگین تا نشستن راحت روی یک صندلی – درد شدید و غیر قابل تحملی برای شما ایجاد کند. مطمئنا در این مواقع هیچ چیز برای شما مهمتر از تسکین یافتن درد نمی باشد. در این مواقع دارو ها – مانند داروهایی که در این مقاله اشاره می شوند – می توانند به صورت موقت یا طولانی مدت کمک شایانی به شما بکنند. نکته ی مهم در مصرف این دارو ها تجویز آنها توسط پزشک می باشد و باید از مصرف خودسرانه ی آنها خود داری کرد و نکته ی مهم تر اینکه این دارو ها باید در کنار فیزیوتراپی که درمان اصلی می باشد مصرف شوند. در اکثر قریب به اتفاق کمر درد ها مصرف دارو

بدون فیزیوتراپی اثرات درمانی مناسب و ماندگاری را بر جای نمی گذارد. هنگام مصرف این دارو ها مانند هر داروی دیگری باید خطرات و عوارض آنها و همچنین تداخلات دارویی با سایر دارو هایی که مصرف میکنید در نظر گرفته شود، بنابراین حتما با پزشک خود مشورت کنید.

دارو های ضد التهاب غیر استروئیدی – شامل ناپروکسن سدیم، ایبوپروفن و… – از عمومی ترین دارو های ضد درد می باشند. این دارو ها می توانند در تسکین درد ها و التهاب های خفیف کمر به صورت موقت موثر باشند. دوباره تاکید می کنیم که درمان اصلی فیزیوتراپی می باشد و اثر این دارو ها موقت می باشد. اگر چه ضد التهاب های غیر استروئیدی دارو های نسبتا بی خطری می باشند ولی باید از عوارض آنها آگاه باشیم. مصرف این دارو ها در طولانی مدت عوارضی از قبیل معده درد، زخم معده، خونریزی و … ایجاد می کنند.

ناپروکسن و ایبوپروفن و دیگر ضد التهاب های غیر استروئیدی خطر حمله های قلبی و سکته ی مغزی را بالا می برند. بنابراین قبل از مصرف آنها حتما با پزشک خود مشورت کنید.

استامینیفون جز ضد التهاب های غیر استروئیدی نمی باشد و در عین تسکین درد خطر ابتلا به مشکلات معده را ندارد. ولی مصرف بیش از حد توصیه شده توسط پزشک می تواند مشکلات کبدی ایجاد کند خصوصا اگر بیماری های زمینه ای کبد وجود داشته باشد. اگر بیماری زمینه ای کبد دارید قبل از مصرف استامینیفون حتما با پزشک خود مشورت کنید.

دارو های ریلکس کننده ی عضلات از قبیل دیازپام یا سیکلوبنزاپرین با عمل خود روی سیستم اعصاب مرکزی ( مغز و نخاع ) باعث از بین رفتن گرفتگی عضلات و کاهش درد های کمر می شوند. این داروها نیر عوارضی از قبیل سرگیجه و … دارند و حتما باید تحت نظر پزشک مصرف شوند.

تحقیقات نشان داده اند که بعضی از داروهای ضد افسردگی در درمان کمردرد های مزمن موثر می باشند و گاهی اوقات برای کاهش موقتی درد توسط پزشک تجویز می شوند. دولوکستین در کاهش درد های مزمن اسکلتی عضلانی از قبیل استئوآرتریت و کمر درد موثر می باشد. دوز پایین داروهای ضد افسردگی سه حلقه ای از قبیل آمیتریپتیلین و دسیپرامین اغلب برای تسکین درد های کمر استفاده می شوند. عوارض این داروها شامل خشک شدن دهان، سرگیجه و … می باشد.

اگر دارو های خوراکی در کاهش درد موثر واقع نشوند تزریق دارو های استروئیدی توسط پزشک یا فیزیوتراپیست تجویز می شود. با تزریق این دارو ها در فضای اطراف نخاع التهاب به صورت موقت برطرف می شود و شاهد کاهش کوتاه مدت درد می باشیم.

تزریق بوتاکس(بوتولینوم توکسین نوع آ) نیز از طریق فلج عضلات به کاهش اسپاسم و گرفتگی های عضلانی در ناحیه کمر کمک می کند. بعد از تزریق بوتاکس حدود سه تا ده روز طول می کشد تا کاهش علایم صورت بگیرد و ماندگاری این درمان حدود سه تا چهار ماه می باشد. عوارض جانبی شامل فلج عضلانی و … می باشد.

در پایان نیز متذکر می شویم که در موارد ابتلا به کمر درد هیچ دارویی را بدون تجویز پزشک مصرف نکنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

نوبت دهی اینترنتی