تنگی کانال نخاعی (canal stenosis) به معنی کاهش فضای موجود در مهر های ستون فقرات( که محل عبور نخاع است) می باشد. نتیجه ی تنگ بودن این کانال وارد آمدن فشار روی نخاع و اعصاب می باشد. حدود هفتاد و پنج درصد از موارد تنگی کانال نخاعی در کمر اتفاق می افتد. در بیشتر موارد تنگی کانال وابسته به وارد آمدن فشار بر روی ریشه های عصبی کمری می باشد که نتیجه ی آن ایجاد درد تیر کشنده به اندام تحتانی می باشد.

دلایل تنگی کانال نخاعی

افزایش سن: با افزاش سن لیگامان های بدن ( یک نوع بافت همبند که استخوان های بدن را به یکدیگر متصل می کند ) ضخیم می شوند و با توجه به محدود بودن فضای کانال، ضخیم شدن لیگامان های داخل کانال می تواند باعث تنگ شدن کانال نخاعی بشود.

با افزایش سن احتمال رشد اسپورهای استخوانی (زوائد استخوانی غیر نرمال که از لبه های استخوان مفصل شروع به رشد می کنند) به داخل کانال نخاعی افزایش می یابد که این اسپور ها باعث تنگ شدن کانال نخاعی می شوند. با افزایش سن شانس تخریب دیسک مفصلی افزایش می یاید و ممکن است بیرون زدگی دیسک به سمت داخل کانال نخاع رخ بدهد که این موضوع نیز باعث تنگ شدن کانال نخاعی می شود..

آرتریت: دو نوع از شایعترین آرتریت ها که ممکن است ستون فقرات را تحت تاثیر قرار بدهند استئوآرتریت و روماتوئید آرتریت می باشند. هردوی این آرتریت ها می توانند باعث تنگ شدن کانال نخاع بشوند.

مادرزادی: اگر تنگی کانال نخاعی مادرزادی باشد، در نوجوانی شاهد علایم مربوطه خواهیم بود.

بی ثباتی ستون فقرات یا اسپوندیلولیستزیز: وقتی یک مهره روی مهره ی دیگر به سمت جلو سر بخورد باعث تنگ شدن کانال نخاع می شود.

تومور های ستون فقرات: رشد تومور ها به داخل کانال نخاعی باعث تنگ تر شدن کانال و افزایش فشار وارد بر نخاع و ریشه های عصبی می شود.

ضربه خوردن: تصادف یا بسیاری از اتفاقات دیگر می توانند باعث شکسته شدن مهره ها و گاهی نفوذ قطعات شکسته شده به داخل کانل نخاعی شوند.

علایم تنگی کانال نخاعی

درد در کمر و پاها از شایعترین نشانه های تنگی کانال نخاعی می باشند.

دیگر نشانه ها شامل موارد زیر می شوند: درد و مشکل در راه رفتن،مور مور شدن پاها و احساس سرما یا گرما در پاها و … .

تشخیص تنگی کانال نخاعی

تشخیص تنگی کانال نخاعی به دلیل مشابه بودن علایم آن با بسیاری از بیماری های کمر سخت می باشد. کسانی که مبتلا به تنگی کانال هستند معمولا سابقه ای از مشکلات کمر یا آسیب های تازه را گزارش نمی کنند. اغلب اوقات یافته های غیر عادی در پاها سر و نخ هایی برای تشخیص تنگی کانال نخاعی می باشند.

ممکن است برای تشخیص MRI، CT یا Myelogram ( یک گرافی که پس از تزریق ماده حاجب به اطراف نخاع گرفته می شود) نیاز باشد.

درمان تنگی کانال نخاعی

تغییر وضعیت ستون فقرات: اندکی خم شدن به جلو هنگام راه رفتن باعث کاهش علایم می شود. هنگام خوابیدن، نزدیک کردن زانو ها به فقسه سینه علایم را تخفیف می دهد. وضعیت های ذکر شده باعث افزایش فضای کانال و کاهش فشار وارد بر نخاع و ریشه ها می شوند.

دارو: در بعضی از موارد تنگی کانال، فشار وارد بر نخاع و ریشه نتیجه ی التهاب می باشد. در این موارد داروهای ضد التهاب غیر استروئدی مانند آسپیرین و ایبوبروفن در تخفیف علایم موثر می باشند.

استراحت: استراحت نسبی و به دنبال آن از سر گرفتن فعالیت به صورت تدریجی می توانند کمک کننده باشد.

ورزش و تغییر سبک: متخصصین فیزیوتراپی برای این افراد ورزش های هوازی از قبیل دوچرخه سواری را پیشنهاد می کنند. به این بیماران توصیه می شود به جای راه رفتن، بعضی از فعالیت های خود را با دوچرخه انجام بدهند زیرا سوار شدن بر دوچرخه باعث خم شدن ستون فقرات و افزایش فضای کانال می شود.

اگر با انجام فیزیوتراپی و درمان های غیر تهاجمی علایم کاهش پیدا نکردند، جراحی برای کاهش فشار وارد بر نخاع و ریشه ها تجویز می شود.

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

نوبت دهی اینترنتی